Μην προχωράς παρακάτω. Εγώ για σένα το λέω, δεν αξίζει καθόλου. Προχώρησε σε άλλη σελίδα. Σου είπα μην εξακολουθείς. Δεν πρόκειται να βγάλεις κανένα νόημα απλά χάνεις τον καιρό σου. Δείξε χαρακτήρα και σταμάτα. Έχει σ’ άλλες σελίδες πιο ενδιφέροντα πράγματα να διβάσεις. Δεν καταλαβαίνεις ε;;; Εγώ για σένα το λέω, δεν βαρέθηκές να πιάνεσαι κορόιδο; Στο είπα απο την αρχή δεν έχω τίποτε να σου πω. Τώρα είσαι σχεδόν στη μέση και εξακολουθείς να διαβάζεις δεν μπορείς να κάνεις διαφορετικά ή μήπως μπορείς; Μπα. Αδύνατον συνεχίζεις. Είχα δίκο απο την αρχή σε κατάλαβα είσαι αδύναμος χαρακτήρα κάνεις σα μαγνητισμένος/η.
Τίποτε κι όμως εσύ συνεχίζεις.
Τώρα δεν απομένουν παρά μόνο λίγες γραμμές. Το τέλος τέλος πλησιάζει. Το βλέπω. Δείξε έστω και λίγο αργά χαρακτήρα και σταμάτα το διάβασμα. Αλλά μπα είσαι αρκετά περίεργος/η ώστε να θέλεις να με διαβάσεις ως το τέλος ως και την τελευταία λέξη. “ΑΡΝΕΙΣΑΙ;;;”
Πολύ καλημέρα σας. Σημερα ξύπνησα νωρίς, μετά απο ένα ξενύχτι και μην έχοντας όρεξη και καμιά διάθεση να κάνω οτιδήποτε άλλο είπα να σας γραψω δυο κουβέντες, έτσι για να μην ξεχνιώμαστε.
Βεβαια εγώ τα γράφω εγώ θα τα διαβάσω σιγά μην το διαβάσει κανένας.
Βρε παιδία επιτέλους βρήκα τον κωδικό και έστι μπόρεσα κι εγώ να ενεργοποιηθώ η γυναίκα. Η πολλή σιγουριά μου οτι θυμόμουν, και καλά, τον κωδικό με έφαγε.
Τρεις κοπέλες που μόλις αποφοίτησαν απο Ελληνο-Βρεττανικό κολέγιο (οκ, αργήσαν κάπως, αλλά τουλάχιστον το ευχαριστηθηκαν…) ;).
Ο ρόλος μου σε αυτό το blog είναι τεχνικά υποστηρικτικός και μόνο. Ελπίζω οι τρεις αυτές φίλες να συνεχίσουν να τα λένε -και όχι μόνο από αυτό εδώ το blog- και μια μέρα, επιτυχημένες πια κυρίες να γυρίζουν το κόσμο ή έστω κάποια γνωστή ταινία…
